یک عروسی سلطنتی یا یک پیام شادی

بدست KT

مراسم ازدواج سلطنتی در بریتانیا و میان پرنس ویلیام، شاه آینده و کیت میدلتون، دختر ساده و خودمانی و از عوام، چند ماهی همه جا سر زبان ها و در مطبوعات و رسانه ها و روزنامه ها بود. اما روز جمعه، مراسم عروسی از بیشتر شبکه های تلویزیونی پخش شد. خیلی ها شروع کردند به قضاوت همدیگر که نگاه کردن یا پوشش خبری این مراسم «سطحی نگری»، «مضحک»، «پیش پا افتاده»، «عوامانه»، «احمقانه» و یا «الکی» و یا حتی در راستای امپریالیسم است.

اما بدون هیچ گونه دماغ گرفتن یا دماغ بالاگرفتنی، مراسم را نگاه کردم به چند دلیل:

تا حالا نشده بود از اول تا آخر، یک مراسم ازدواج مسیحی پروتستان را نگاه کنم. هیچ دلیلی هم تا حالا نداشت ولی این بار فرصتش مهیا شد.

وصلت خانوادگی میان یک فرد از طبقه عوام و یک فرد از طبقه اشراف، به رویاهای خیلی ها عینیت می بخشد. به همان دلیلی که دراما و فانتزی نگاه می کنیم و به همان دلیلی که داستان های تخیلی و شاه پریان را دنبال کرده و می کنیم. این گونه مثبت نگری، امید بخشی به جامعه است که هیچ بدی ندارد.

اگر بریتانیا و دولت حاکم در لندن از خزانه دولتی هزینه برای این مراسم داده اند، این مشکل آن هاست، نمی توان کاسه داغ تر از آش شد و گفت که چرا این کار را کرده اند.

اصولا دنیای خبر و اخبار حول اخبار تلخ و اسفبار می گردد. مرگ، سقوط، هواپیما ربایی، ترور، کشتار، سرکوب، شکنجه، تجاوز و دیگر موارد. این همه و چند هفته است از مصر گرفته تا تونس و تا لیبی و حالا سوریه و پیش از آن ایران، خبر از مرگ و سرکوب و کشتار می آید. چند سال است از عراق و افغانستان و پاکستان خبر ترور و مرگ و سرکوب وسربریدن و بمب گذاری و کشتار می آید. آیا توان روحی آدمی در این روزگار با این سرعت رسانه ای در هضم این همه خبر بد چقدر است؟

در همین روزگار، خوب است که عروسی هم باشد، شادی هم باشد، همه هم آن را دنبال کنند و دنیای فانتزی خود را برای ساعاتی هم که شده سرگرم و ارضا کنند.

کاش می شد همه عروسی ها و همه خبرهای خوب این قدر برد داشته باشد و این قدر گسترده باشد تا امیدواری در انسان ها در همه جا بیشتر و بهتر شود.

هرجا که هستید اگر در پی خوشحال کردن دیگران هستید، ادامه دهید، دستتان هم درد نکند.