خود دزدی و خود گویی

بدست KT

این هم از یک دزدی دیگر اما این یکی در نوع خود محشر شارلاتانیسم است. شخصی به نام شهرام امیری که گفته می شود دزدیده شده، اما مدام پای اسکایپ و یوتیوب است و ویدئو ضبط می کند و می فرستد. حتی بعضی وقت ها روزی دو بار و با دو کیفیت.

قضیه شهرام امیری، یک نوع دروغ پراکنی سازماندهی شده است. شخصی که از او اطلاعات خاصی در دست نیست و گفته می شود دزدیده شده اما مانند مرغ آتش به سر هر وقت اسمش را بیاورید، پای اینترنت است و پیام می فرستد. می تواند بیانیه  های از قبل آماده شده بخواند و اصلاح کند و تایید کند، تاکید کند و متهم کند.

به شکلی دیگر می توان می گفت نظام جمهوری اسلامی فقط به فکر نوعی رقابت در افکار عمومی است. از بابت قانونی، هیچ چیز جلوی نظام حاکم نیست. همه چیز در خط است و همه چیز بر وفق مراد. قضیه افرادی مانند ریگی یا شهرام امیری، یا دیگر افرادی از این دست که به زودی بیشتر از آنها رو خواهد شد، تلاش نظام برای نوعی جنگ روانی و رسانه ای است. رقابتی که در آن با اتکا به در اختیار داشتن رسانه های دولتی همسو و در غیاب رسانه های واقعی، می توان این بازی ها را دنبال کرد.

چگونه است که یک سال پیش سخنگوی وزارت خارجه ربودن یک فرد را تایید می کند، از آن فرد هیچ خبری نمی شود و بعد ناگهان طرف چپ و راست پیام می دهد؟ مگر نه این که این فرد در دست خود نظام است و از آن به عنوان بهانه استفاده می شود؟ شاید هم تمام این ویدیوها در همان طبقه معروف مرکز خرید گلستان که در دست وزارت اطلاعات است و استودیوی ضبط اعترافات آنجاست، همان جا ضبط شده است.

شهرام امیری یک نمونه کوچک است. یک نمونه ای که در کنار دیگر قطعه ها معنا پیدا می کند. برای مثال محموله پستی ریگی فقط وقتی تحویل شد که نظام می خواست از سر فشار رسانه ای فیلم حمله به کوه دانشگاه که بی بی سی پخش کرد، در برود. والا ریگی که با آن همه تشریفات تبلیغاتی نظام و هیاهوی تریبون های رسانه ای به ایران فرستاده شد ومتعاقب آن این همه هم اعتراف کرد، بدون هیچگونه خبر ویژه ای گفته شد که اعدام شده است. اگر این نظام است که این طور با هیاهو ریگی را می آورد، اگر به واقع او را اعدام کرده بود، حتمن فیلم مراسم اعدام او را در یک مجموعه داستانی مستند و طولانی به تصویر می کشید و نشان می داد.

نظام جمهوری اسلامی در حال فریب افکار عمومی است. یعنی مشروعیت از دست رفته را این گونه می خواهد به دست آورد. بازی های تبلیغاتی، فریب رسانه ای و شارلاتانیسم حرفه ای. نظامی که به گفته ی خودش همه چیزش بر وفق مراد است که نباید نیازی به این همه سیاه بازی داشته باشد.

وقتی یک نظام سیاسی، حالا در هر جای دنیا، به این گونه فریب افکار عمومی روی آورد، نشان از یک فقدان است و یک تلاش برای حرکت به سمتی که مجاز به حرکت نیست اما می خواهد حرکت کند. برای همین دروغ های بزرگ لازم است به ویژه از نوع شاخدار. و یک بسته از این عوامل رسانه ای والا اگر نظام عرضه داشت دزدیده شده هایش را ردیابی کند، معاون وزیر دفاعش را پیدا می کرد که گفته شد در ترکیه ناپدید شده و در دست نیروهای اطلاعاتی است.

shahramamiri

طرح بالا اثر دوست هنرمند و خوبم، نیما نیلیان است. این جا می توانید آن را در اندازه بزرگتر ببینید.