مشت محکم دیگری بر دهان استغفال

بدست KT

باز هم مشت محکمی دیگر اما این باز سوی شورای امنیت و با حضور قاطع چین و روسیه و البته رای ممتنع لبنان. اگر ترکیه و برزیل رای منفی دادند، به خاطر حفظ آبروی خودشان بود چون کلی از قبل مذاکرات در تهران پول و منافع بردند. اما رای منفی به خاطر نمک گیر شدن ندادند، که بیشتر به خاطر حفظ ظاهر خودشان بود و این که به کار خودشان پشت پا نزنند. وگرنه برزیل که چند روز پیشتر پیام داده بود که در صورت تصویب تحریم ها به آن عمل می کند و ترکیه هم در سخنرانی پیش از رای گیری خیلی خوب موضع را عوض کرد و گفت: ما از گسترش سلاح های کشتار جمعی حمایت نمی کنیم در نتیجه اکیدا از ایران می خواهیم غنی سازی را تعلیق کرده و با جامعه جهانی همکاری کند.

سخنرانی اوباما بهترین و واضح ترین حرفی بود که می شد درباره برنامه اتمی جمهوری اسلامی زد. برنامه ای که هیچ توجیهی برای آن وجود ندارد و فقط برای یا رسیدن به بمب اتم و یا رسیدن به یک تخاصم بزرگ طراحی شده و دنبال می شود. اوباما تاکید های خوبی هم در این سخنرانی داشت و تاکید کرد که یک، مخالفتی با برنامه صلح آمیز اتمی ایران در کار نیست و دو، ایران تنها عضو و متعهد به ان پی تی است که هنوز نتوانسته صحت صلح آمیز بودن فعالیت های اتمی خود را به آژانس بین المللی انرژی اتمی ثابت کند. این سخنرانی هم دیدن دارد و هم خواندن. صحبت های اوباما وقتی بیشتر دیدنی و شنیدنی و خواندنی می شود که واکنش احمدی نژاد را به یاد داشته باشید.

اما قطعنامه چهارم تصویب شد. تحریم ها همان طور که پیشتر گفته بودم، تلاش برای فشار داخلی است، یا فشاری که پاسخگویی حاکمیت به ملت را افزایش دهد. این واژه ای که بعضی از آن استفاده می کنند اما به معنای آن دقت نمی کنند را به یاد داشته باشید:«فشار تحریم ها روی مردم خواهد بود.» بله. این درست است اما نه به دلیل آن که تحریم ها این گونه تحریم شده و یا کسی با مردم ایران دشمنی دارد که بخواهد تحریمشان کند، این برای این است که حاکمیت می خواهد این فشارها بر مردم بیاید چون فشاری بر آنها وارد نمی شود.

حاکمیت فعلی به دنبال تحریم ها بود برای این که به نوعی توافق برسد و آن را بی اثر کند و به تبع آن، خون و خونریزی های بیشتر به راه بیاندازد. با بسته شدن این راه، هر شب پیام هایی از توبه و اعترافات محسن سازگارا و این آخری که فاجعه است، شوهر شیرین عبادی به خود مشغول است.

هیچ کشوری هیچ خصومتی با مردم ایران ندارد. اگر فشار و تحریم و خصومتی هست، واکنش به کارهایی است که نظام حاکم بر ایران می کند و آن را نه فاش می کند، نه از کسی اجازه می گیرد و نه نظر مردم را می خواهد. از آنجایی که تصمیم گیرندگان در این حوزه ها منتخب مردم نیستند، نباید مردم هم بهای آن را بپردازند اما سپاه در کشتار و ترور خودش است و سرباز گمنام امام زمان است اما وقتی پای هزینه دادن می آید، روی بودجه نشسته و مشکلی ندارد و این مردم هستند که باید بهای این فشارها را بپردازند.

هر مسئله ای که درباره با ایران مطرح می شود را اگر به رفراندوم در ایران بگذارید، جواب آن را به وضوح دریافت می کنید. مثلا بگویید که آیا موافق تشویق عملیات تروریستی در عراق هستید؟ یا از مردم بپرسید از هزینه برای حزب الله لبنان حمایت می کنند؟ یا بپرسید از هزینه ماهی هشت میلیون دلار برای مقتدی صدر و گروهش راضی هستند؟

پاسخ قاطعی از سوی مردم ایران دریافت خواهید کرد. مردم ایران جنگ طلب نیستند. این را همه می دانیم. این نظام حاکم است که به شکل های که ملت از آن خبر ندارند این اعمال را انجام می دهد و وقتی نوبت جواب دادن شد، خود را کنار می کشد و ملت را هدف می کند.

در راستای مشت های محکم بر دهان استکبار، این بار مشت محکمی بر استغفال زده شد. غافل بودن از مشتی مهره ی نامشروع که در نوعی خیال باطل زندگی می کنند.

UN

طرح بالا، کاری از دوست خوبم نیما نیلیان. این جا می توانید طرح را در اندازه بزرگتر ببینید.

مرتبط: