سوبسیدی که به بعضی عراقی ها رواست، به مردم ایران حرام است

بدست KT

روزنامه گاردین در گزارشی و به نقل از روزنامه واشینگتن پست می نویسد  جمهوری اسلامی در جریان مبارزات انتخاباتی در عراق، ماهانه مبلغ 9 میلیون دلار به کمپین مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق و همچنین ماهانه مبلغ 8 میلیون دلار به کمیپن سیاسی مقتدی صدر، پول داده و کمک مالی کرده است.

منبعی که این اطلاعات را کسب کرده هم کم آدم کارآمدی نیست. دیوید ایگنیشس، مقاله نویس روزنامه واشینگتن پست که فلیمنامه بادی آف لایز Body of Lies را نوشت که رایدلی اسکات آن را ساخت و دی کاپریو و گلشیفته فراهانی در آن بازی کردند.

اما مبلغ به این سنگینی و خرج آن در عراق؟ آن هم نه برای ساخت پروژه مدرسه و بیمارستان و راه، که دو حزب خاص. اگر متوسط کمپین سیاسی برای انتخابات را شش ماه در نظر بگیریم، 54 میلیون دلار خرج یک حزب شده و 48 میلیون دلار خرج حزب دیگر. در مجموع، 102 میلیون دلار خرج دو حزب سیاسی شده است.

با این حساب دولت دهم نه شعار نه غربی نه شرقی را قبول دارد، و نه سیاست تنش زدایی و می توان گفت سیاست خارجی جدیدی برای نظام تعریف شده است. سیاستی که می گوید به شکل کاملا پراگماتیستی، هزینه کنیم و ائتلاف تشکیل دهیم، برای چه؟ آن بخش برای چه است که مشکل درست می کند.

از آن جایی که طرح و مصوبه و برنامه بلندمدتی برای نظام اسلامی طراحی نشده، چند راه بیشتر نمی ماند. یا باید به متون شرعی مراجعه کرد، که می گوید نظام باید به فکر پیروزی بر کفر و جنگ آخرالزمان باشد.

در واقع نه روحانیت و نه نظام اسلامی، به شکل تعریف کلاسیک، دولت نیستند. دولت اهدافی دارد و وظایفی و مسوولیت هایی. دولت باید برنامه ای تعریف کند و نهادهایی هم باشد که جواب بخواهند و جلوی خروج از آن مسیر را بگیرند. نظام جمهوری اسلامی در این سی سال، نه یک استادیوم 100 هزار نفری ساخته، نه یک بنا به تئاتر شهر اضافه کرده، نه خطوط راه آهن را گسترش داده، نه مصرف انرژی را کم کرده و نه خطوط هوایی را بیشتر و بهینه تر کرده است.

پس مسوولیت های نظام، بهینه کردن نظام مردم نیست. روحانیون و علما، از راست راست تا چپ چپ، اگر محیط زیست تخریب شود، مشکلی ندارند. اگر مردم در حوادث جاده و راه آهن و هواپیما کشته شوند، مشکلی ندارند. اگر سهم ایران از دریای خزر کم شود، باز هم مشکلی ندارند. اگر جرم  و اختلاس و رشوه و فساد مالی و تجاوز به عنف زیاد شود حرفی نمی زنند. اگر به حقوق زنان و کودکان و حقوق کار و بیمه توجهی نشود، با آن هم مشکلی ندارند. اما هنگامی کفن پوش می طلبند (خودشان که عمرن کفن بپوشند) که حس کنند چیزی در حال وقوع است که سلطنت آنها را با مشکل مواجه می کند. مانتوی کوتاه، حجاب کم، یک نمایشنامه، یک داستان کوتاه، یک جنبش دانشجویی یا یک کمیپن یک میلیون امضا. این ها می گوید به ته خط رسیده اند پس این جا باید صدایشان دربیاید.

اگر این همه هزینه می شود برای انتخابات عراق، پس دیگر جاها چه هزینه هایی خرج می شود، بماند. در واقع، تحریم به واقع بر ایران اثر ندارد چون هزینه هایی که باید برای ادامه بقای حضرات باشد، هست. مشکلی به آن وارد نمی شود. اگر قرار است مدلی از نظام خانسالاری که یک نفر بنشیند جایی و کمی پول بدهد به مردم و مردم دستبوس باشند، همین نظام قطع سوبسیدها است. البته این سوبسیدها که از منابع ملی است و حقوق آن مربوط به همه مردم، برای برخی احزاب عراق و دیگر افراد است وگرنه مردم ایران این همه حق ندارند، این هم رویش.

و البته تمامی روحانیون نظام شیعه اسلامی، از راست راست تا چپ چپ، صدایشان درنمی آید. به هر حال، خرج می شود تا بقای مملکت امام زمان حفظ شود.

iraniraq

طرح بالا، اثر دوست بزرگوارم نیما نیلیان است. این جا می توانید آن را در اندازه بزرگتر ببینید.