آواره وصله ها و در میانه ی برچسب ها

بدست KT

عجیب سال تحویلی بود امسال به لحاظ رسانه ای. سالی بود که هر شبکه ای را نگاه کردیم دلمان گرفت و یا بهتر بگویم حالمان گرفته شد. می دانستیم شبکه های وطنی از این ور بام افتاده اند و شبکه های لس آنجلسی از آن ور بام. اما امسال همه پا را فراتر گذاشته و گامی گنده تر برداشته بودند.

شبکه وطنی خودمان به جای توپ سال تحویل و دعای تحویل سال، اذان پخش کرد. (حکمتش را نفهمیدیم که اذان چه ربطی به تحویل سال دارد.) شبکه های بیرون از وطن هم که خوب، هر آن چه برای داخل خوب است، در خارج باید بد باشد. قاعده اش همین است و بس. در نتیجه نه دعایی و نه نیایشی و نه هیچی. خوبی شبکه های بیرون از وطن این است که از پیام های رسمی فلانی و بهمانی خبری نیست. خوبی شبکه های داخلی این است که دعای تحویل سال هست و نمایی از حرم امام رضای خودمان.

هنوز هم نفهمیدم که چه اشکالی دارد اگر آدم حقوق خود را طلب کند، فعال هم باشد، اما خوب خدایش را هم داشته باشد. اشکال سکولار بودن را هم هنوز درک نمی کنم  که چه اشکال دارد خدا مال خودم باشد اما حساب دین و دنیا را با هم قاطی نکرد.

دیدم شبکه های بیرون از وطن امسال سنگ تمام گذاشته اند اما از آن طرف. دلم گرفت. دیدم شبکه های وطن دیگر زده اند به آن سیم آخر تر. بیشتر دلم گرفت. روزگاری است که گویی ما آواره برچسب ها هستیم در این میان. نه این که واقعن آن چه مال ماست دیگر. می توان بر سر سفره به اهورا مزدا قسم خورد، اشکالی هم ندارد اما دعای تحویل سال، بخشی از ماست دیگر و فکر نمی کنم نشاندهنده ی این باشد که من اگر دعای تحویل سال می خوانم، پس طرفدار و حامی جمهوری اسلامی هم هستم.

عید که دلگیر هست به اندازه خودش، امسال این مسئله هم به آن افزون شد.

سال نو مبارک.

nice

Technorati Tags: