میرحسین موسوی «بزرگ» است

فقط یک آدم بزرگ می تواند جلوی وقیحی چون احمدی نژآد بنشیند و به منجلابش کشیده نشود و نشان دهد باید با ارزش بود و با اخلاق و فضیلت چیزی نیست جز بزرگی، علم، ادب و دانش و هوچی گری و لاابالی گری و فحاشی، نه ارزش است که مایه حقارت و خواری و خفیفی.

می گویند چرا موسوی «چیز» زیاد گفت. صحبت با احمدی نژآد کار دشواری است چون استراتژی اش این است که طرفش را به جاده خاکی بکشد و او را تا سطح خودش پایین بیاورد. اگر کسی در مقابل احمدی نژاد در این تله بیافتد، نمی تواند به آن مغاکی که او در آن غلتیده برود و بازنده خواهد بود. اما میرحسین بزرگ است.

میرحسین با بزرگی اش در مقابل او سخن گفت که اصولن برنامه اش این نبود که به این بحث ها کشیده شود. میرحسین بزرگ بود که نه صدایش بالارفت و نه فحاشی کرد. میرحسین بزرگ بود که با متانت و بند بند پاسخ داد و نشان داد ادب مرد، به ز دولت اوست.

احمدی نژآد در مقام رییس جمهوری، خود را از حسین شریعتمداری هم پایین تر برد. برای خرید رای مردم و خالی کردن دق دلی آن ها از طبقه ثروتمند نظام، اتهام پراکنی کرد. آن هم در یک رسانه ملی و بدون دلیل و مدرک و آن هم اتهام هایی سنگین، به افرادی نه دون پایه، که هر کدام در نظام برای خود وزنه ای هستند.

میرحسین به احمدی نژاد یادآوری کرد اگر حرف های منتقدانش را چهار سال خاموش کرده و با یکجانبه گرایی صدا و سیما هر چه خواسته کرده، دلیل ندارد که دیگر کار او بی خطا باشد. نشان داد که هنوز می توان نشست و درست حرف زد، می توان منطق را به کار گرفت.

بی شک مناظره میان میرحسین و احمدی نژآد سران نظام را به فکر فروبرده است. بی شک فکر می کنند که این آدم چهارسال در قدرت بوده و غیر از رهبر انقلاب همه را زده است، چه اگر چهار سال دیگر بماند، آقای خامنه ای هم از او مصون نخواهد بود.

میرحسین، بارها غضب خود را فروخورد و خیلی به نظرم طبیعی است که از واژه ای مانند «چیز» زیاد استفاده کرده باشد. احمدی نژآد کاری کرد که حتی طبقه مذهبی سنتی ایران هم نمی پسندد: طبقه ای که احترام زنان را نگه می دارد و معتقد است نباید به زنان بی احترامی کرد. همان طبقه ای که جایز نمی داند احمدی نژاد این گونه تهدید کند و پرونده زن کسی را جلویش را بگیرد و تهدید به بی آبرویی اش کند.

لحن احمدی نژآد وقتی پرونده همسر میرحسین را دست گرفته بود خیلی آشنا بود. زمان هایی که به وزارت اطلاعات می رفتم بازجوها همین گونه حرف می زدند: بگوییم کجا بوده ای؟ بگوییم چه کرده ای؟ بازجوهایی که چیزی در دست ندارند و فقط دلت را خالی می کنند و بی اراده ات می کنند.

میرحسین پیروز قاطع بود. پیروزی که نشان داد باید بزرگ بود. میرحسین خاتمی وار نشست و از مواضع خود دفاع کرد. و تازه هیچ نگفت. از دفتری که هاشمی ثمره در کنار دفتر مدیرعامل ایرنا درست کرده و هفده نفر را با حقوق قراردادی هر نفر ده میلیون تومان برای شش هفته کار استخدام کرده تا فقط زیر و روی سوابق میرحسین و کروبی را استخراج کنند، حرف نزد. نگفت از چک پولها، نگفت از سیب زمینی ها، نگفت از حساب های کلان پنهانی. نگفت از پول های نقدی که بی حساب دارد تقسیم می شود.

میرحسین نشان داد نیت دارد و نیتش پاک است. مهم نیست چقدر بیان داشت و چقدر الکن بود. آن جا جلوی آن موجود وقیح نشستن و خود بودن، فضیلتی است مایه مباهات.

میر حسین موسوی، «بزرگ» است.